De tranen is alles wat overblijft

De tranen is alles wat overblijft 500 500 Bear Fisker

DE TRANEN IS ALLES WAT OVERBLIJFT

Het is denk ik bijna 2 maanden geleden dat we de eerste punt hebben gezet. Maar het was niet genoeg, we kwamen niet los van elkaar en het aantrekken en afstoten begon. De Liefde was zo groot, zo intens, dat we bereid waren onze pijnstukken aan te kijken. Want dat was de afspraak, we zouden het zamen doen, wij zouden blijven staan waar we steeds zagen dat anderen er uit wegliepen. Iets in ons bleef er naar verlangen niet te vluchten, niet weg te rennen voor onszelf maar uiteindelijk, naar punt vijf of zes is er zoveel sabotage ontstaan dat het uitgeperst is, de Stroom verdwenen is tussen twee zielen die zeer intens verbonden zijn maar het niet kunnen waarmaken…

Geliefde vrouw, ik dank je voor alles wat je in korte tijd bij mij hebt gebracht. We wisten dat dit ging gebeuren, het inzicht deelde ik al snel: “wij zijn er om elkaar iets te brengen, elkaar daarna los te laten en daarmee verder te gaan”… Maar nu we er voorstaan kan ik jou alleen maar met een brok in mijn keel, tranen in mijn ogen en pijn in mijn hart laten gaan…

We hebben elkaar veel spiegels voorgehouden, en weten wat ons te doen staat. De weg naar binnen, de weg uit de vlucht, de weg naar de omarming van het Licht maar nu ook het Duister in onszelf…

Ik dank je, zoals ik mij gedankt voel… we gaan verder, meer verbonden met onze lessen, meer verbonden met de wens dit keer door onze angsten heen te willen gaan…

16-5-2017 : “Als mijn gevoel uitdrukbaar was, als ik je kon vertellen welke pijn ik draag, als je kon laten zien wat er in mijn hart stroomt, je zou zien de tranen, je zou zien het onuitdrukbare verdriet van het niet samen kunnen zijn. Het is geen mes, maar een zachte verscheurende hand die mijn hart uit elkaar trekt… ik kan dit alles niet uitdrukken, ik zou niet weten hoe, de machteloosheid is mijn deel, meer heb ik niet dan de stilte, de leegte, de tranen en een enorm gemis. De wens te blijven staan, naast jou, hij is zo groot maar ik weet niet hoe ik het kan dragen, de leegte in het verschiet schreeuw ik van binnen om hulp meer te zijn dan ik je kan bieden. Het spijt mij zo dat ik mij zo nietig voel als man. Dit is zo niet wat ik wil maar zie mijn weg niet. De mist is te groot en de vrees tart me keer op keer en ik brak… Vergeef me mijn onvermogen… Ik huil, ik huil, ik huil… en deze tranen is alles wat ik heb…”

Your Name *

Your Email *

Your message